You must be Jessica! Zo werd ik afgelopen donderdag welkom geheten bij Les Ombrelles in de Hooistraat. Een van origine klassiek visrestaurant, iets wat ook uit de inrichting nog zeer duidelijk naar voren kwam. Een aquarium met oesters en kreeften, pastel- of misschien zee-achtige tinten en wat verouderde schilderijen met uit de oceaan afkomstige dieren. Een restaurant waar je een klassieke, Franse keuken verwacht, maar vooral, heel verrassend, vis!

Deze donderdag kreeg ik echter iets compleet anders voorgeschoteld. Het eten, de beleving, maar vooral de passie waarmee er over de diverse producten en gerechten gesproken was, het voelde allemaal ver weg van het normaal zo klassieke visspecialiteiten-restaurant Les Ombrelles.

Les Ombrelles

Waar Baskenland & Den Haag samenkomen

Ik werd deze avond uitgenodigd door Sergio. Een uitbundige Spanjaard die het restaurant circa een half jaar geleden heeft overgenomen. Een man die de wereld over is gereisd, op zoek naar de beste gerechten en mooiste, maar vooral meest pure producten. Een zoektocht die hem uiteindelijk op twee plekken heeft gebracht. Ten eerste in onze mooie hofstad en ten tweede terug bij zijn roots. Het Spaanse Baskenland. Een plek in Noord-Spanje, waar je je eigenlijk niet in Spanje waant. Met de Baskische taal, krachtige golven en wisselende weersomstandigheden is dit werkelijk een wereld op zich. San Sebastiaan, gelegen in deze streek, staat echter vooral bekend om het eten. Niet alleen de overheerlijke pinchos, Baskische tapas, maar ook het aantal sterrenrestaurants in deze energieke stad is enorm. En er is één ding dat al deze sterrenrestaurants gemeen hebben. De leverancier van hun vlees.

En dat vlees lachte ons al tegemoet zodra we aan tafel gingen. Daar, op de grens tussen de keuken en het restaurant, lagen circa 20 enorme steaks. Niet gewoon groot, nee echt enorm! Ik denk niet dat ik ooit zulke grote stukken lonkend vlees heb gezien. Dikke rib-eye’s kwamen en lagen te wachten tot wij ze konden gaan oppeuzelen. Bij mijn vriend verscheen direct een grote glimlach op zijn gezicht en terwijl hij foto’s naar zijn vrienden stuurde, besefte ik me dat ik even een avondje grondig zou falen met m’n vegan voornemens. Maar als je dan faalt, doe het goed, en goed, dat was het zeker. Wat zeg ik.. het wat beter dan goed! Het was, echt niet gelogen, zo’n beetje het beste vlees dat ik ooit heb gegeten. En ik ben verwend. Ooit heb ik namelijk een grote reis door Zuid Amerika gemaakt, waarbij ik circa een maand lang elke dag circa een kilo vlees heb weggewerkt in Argentinië. Sindsdien zeg ik ook altijd dat ik verpest ben. Natuurlijk kan ik nog van vlees genieten, maar het komt nooit meer in de buurt van wat ik daar at.

Een proeverij van Baskische gerechten

Tot donderdagavond. Een avond die compleet in het teken stond van de Baskische keuken. Hoewel de grote hompen vlees ons vanaf minuut één verliefd aankeken, begonnen we met een aantal andere specialiteiten. Beginnende met een aantal overheerlijke vleeswaren, waarbij de Jamon de Buey met de hand van een enorme ham af werd gesneden. Verser kon je het niet hebben dus. Daarna kregen we een klein bordje met ingelegde pepertjes, gevolgd door heerlijke malse ansjovis. En dan heb ik het niet over ansjovis uit een blikje, nee écht lekkere, speciaal geselecteerde visjes waarbij de zuur/zout verhouding perfect in balans was.

Normaal zie je bij mijn blogs de meest prachtig opgemaakte borden voorbij komen. Foto’s waar je honger van krijgt. Dat was hier niet zo. De gerechten waren puurder dan we in lange tijd hadden gegeten. En van opmaak was weinig tot geen sprake. Maar dat maakte niet uit. Het ene gerecht was lekkerder dan het andere en we vielen van de ene verbazing in de volgende.

Het onderkinnetje van een kabeljauw

Zo ook bij de Kokotxas. Een bijzonder stukje vis, gemaakt van de nek van een kabeljauw. In Spanje een delicatesse, in Nederland iets wat we normaal gesproken gewoon weggooien. Sergio vertelde dat het zelfs moeilijk was om te krijgen ‘ik kon het alleen kopen met de hele vissenkop erbij, maar daar kon ik dan weer helemaal niets mee’ vertelde hij! Deze ‘onderkin’ heeft een bijzondere structuur.  Een beetje gelatine-achtig, zo zou ik het omschrijven denk ik! Normaal is dit gerecht alleen te verkrijgen in Baskenland en is één van de specialiteiten van een 3 sterren chef, dus krijg je ooit de kans om het te proberen het is écht de moeite waard!

Wang van Kabeljauw - Les Ombrelles

We kregen deze avond een 8 gangen diner, waarvan oxtail, oftewel, ossenstaart de vijfde gang was. Ook deze gang was alles behalve teleurstellend. Comfortfood taken really seriously. Stoofvlees zoals alleen je Spaanse oma die kan maken. Met een bereidingstijd van ruim twee dagen, kon het vlees niet anders dan heerlijk mals zijn en het genuanceerde kruidenmengsel maakte het je verlangen naar lange, Spaanse zomeravonden.

De laatste stop voordat we aan de Txuleton de vaca (de steak) mochten beginnen was de Txistorra. Kleine Baskische worstjes die wat weg hebben van Chorizo. Heerlijk mals en vooral lekker vet. Ook dit nam me weer even mee naar Argentinië, waar Choripan, een broodje Chorizo, een van de meest populaire ‘streetfoods’ is.

Tijd voor steak

Toen was het tijd. Tijd om dat enorm aanlokkende stuk vlees op te peuzelen. Deze enorme t-bones, afkomstig van even enorme ossen, zijn in Baskenland een begrip en voor deze avond was slager Imanol Jaca speciaal overgevlogen. Zo kon hij ervoor zorgen dat zijn prachtige vlees op de best mogelijke manier werd geserveerd. ‘A la plancha’. Gegrild met houtskool en een goede laag zout. Zo worden deze Txuleton de Vaca het beste bereid. De keuken van Les Ombrelles had echter geen houtskoolgrill, dus werden de steaks buiten op de stoep bereid. Mocht je toevallig donderdagavond over de Hooikade zijn gelopen en je hebben afgevraagd wat die rare Spanjaard in godsnaam aan het doen was? Juist, mijn steak bereiden.

Slager - Les Ombrelles

Deze steaks worden aan beide kanten vier minuten gegrild. Iets dat ongeloofwaardig klinkt op het moment dat je steaks van zo’n twee kilo ziet liggen. Nadat de eerste zijde gegrild is, wordt er echter zout op gestrooid. Dit zorgt ervoor dat het vlees verder doorgaard, tot zo’n medium-rare. Op ons bord verscheen een enorm bot, met daarbij de steak getrancheerd. Het vet werd apart geserveerd net als gegrilde paprika. Het vlees is het malste, meest sappige vlees dat ik ooit heb gegeten. Wat het echter bijzonder maakte was de zoutlaag aan één zijde. Hierdoor heeft het vlees net iets extra’s en kun je niet stoppen met blijven eten. Zelfs de vetlaag, die smolt op je tong was heerlijk. Als ik er nu aan terugdenk heb ik honger. Enorme honger.

Txuleton de Vaca - Les Ombrelles

Nagenietend van ‘the best steak ever’ (in de woorden van m’n tafelgenoot) sloten we de avond af met een tweetal Baskische kazen. Één romige, de Torta del Casar en één hardere kaas, de schapenkaas Idiazabal. Begeleid door een Don PX Gran reserva. De moeder onder de PX-en. Een perfecte afsluiter van een perfecte avond, waarbij ik trouwens niets heb gezegd over de wijnen. Elke gang werd begeleid door complimenterende Baskische wijn. Een heerlijke cava, een Getariako Txakolina (gemaakt van Hondarrabi Zuri, een typisch Baskische druif), een Tempranillo en een volle Garnacha/Syrah.

Één van de beste ervaringen van het jaar

Ik kan vol overtuiging zeggen dat dit één van mijn meest favoriete ‘eetavonden’ van het afgelopen jaar is geweest. De passie waarmee Sergio vertelt, de pure gerechten en de bijzondere ingrediënten zorgde ervoor dat ik met een glimlach van oor tot oor naar buiten liep.

Of er verbeterpunten zijn? Jawel, de passie, maar misschien vooral de kennis die Sergio had over zijn producten ontbrak bij een aantal medewerkers in de bediening. Waarschijnlijk lag het aan het feit dat ze normaliter visgerechten serveren en deze avond ver afstond van hun normale werk, maar aangezien het menukaartje in het Baskisch was (wat ik zelfs als ‘Spanish speaker’ niet echt kan ontcijferen ;-)) is enige uitleg aan tafel wel gewenst.

Daarnaast is het restaurant door de wat oudbollige uitstraling niet een plek waar ik zelf snel naar binnen zou lopen. Daar wordt het komende jaar echter al aan gewerkt, dus daar kijk ik voor nu even doorheen.

Wil je ook zo’n avond? Houd dan de website en social media kanalen van Les Ombrelles in de gaten. De kaart is namelijk normaal wel nog gewoon vis. Wil je vooral de beste steak ever, van die overheerlijke Baskische ossen proeven? Dat is dan weer geen probleem. Sinds kort staat er een Cote de Boeuf, van deze bijzondere slager, standaard op de kaart.

Waar wacht je nog op! Rennen!

Note: Ik word regelmatig uitgenodigd om te komen proeven bij diverse restaurants. Hoewel ik altijd graag op deze uitnodigingen inga, wil dit niet zeggen dat ik er altijd een blog over schrijf. Op Haagse Foodie schrijf ik over concepten waar ik oprecht enthousiast over ben, de mening van Haagse Foodie is niet te koop.

Gegevens

Les Ombrelles
Hooistraat 4a
070-3658789
www.lesombrelles.nl

Openingstijden

Ma t/m vrij:
Lunch 12-14
Diner 18-22

Zaterdag geen lunch
Zondag gesloten

Prijsklasse

€€€